God heeft het laatste woord

Tot mijn schrik heb ik sinds december niet geschreven.

Het waren ook best intensieve maanden.

Juist deze maanden ging het lopen weer minder, de neuroloog kwam er niet uit en stuurde me naar een academisch ziekenhuis.

In februari wist deze neuroloog me, gelijk de eerste dag na een emg test, te vertellen dat ik met aangrenzende zekerheid ALS zou hebben.

Tja ik weet hoe het verloop is geweest en toch schrok ik er behoorlijk van.

Als ze een maand eerder had getest had ik het waarschijnlijk niet.

Het bijzondere is dat twee weken daarna toen ik weer bij de neuroloog was geweest en de ALS verpleegkundige ( wat vreselijk was) de volgende dag mijn benen weer goed functioneerden.

De week erna, ja ze houden me wel bezig, was ik bij de revalidatie arts. 

Geen idee wat ik daar moet.  Maar de arts was heel aardig en vroeg naar het verloop.
Dus ik kon nu  vertellen dat ik van die anderhalf jaar 8 maanden flink heb kunnen wandelen en dat ik dat sinds een week weer kan.

Hij noemt het atypisch en begrijpt dat ik twijfel aan Als. Hij raadde me zelfs aan te gaan fietsen .

Ik kan God alleen maar danken  hoe alles gaat. Na dat gesprek met die verpleegkundige, waar ze me ook vertelde dat ze stervens begeleiding doet, moest ik me echt op God richten om weer in Zijn vrede te komen.

Doordat ik daarna zo verschrikkeliijk moe was besloot ik met cleansing  stream te stoppen. Maar voor de volgende bijeenkomst besloot ik om wel verder te gaan omdat ik toch geloof dat God me op deze weg leidde. 

En inmiddels loop ik  weer goed en is mijn energie weer stukken beter.

Het was heftig intensief en ook heel mooi.

God leid me en houd me vast. 

In die weken ben ik bedolven onder de bloemen en lieve kaarten.